به گزارش خبرافلاک، امین جعفری کارشناس رسانه نوشت: چند روزیست که همزمان با حمله وحشیانه دشمن آمریکایی به جنوب کشور، یک خط رسانهای هدفمند که تا دیروز در شیپور جنگ میدمید، امروز دایه دلسوزتر از مادر شده است و سنگ دروغین مخالفت با جنگ را به سینه میزند.
اولین نکتهای که راجعبه این خط رسانهای مشهود و البته جالب است، هماهنگی عجیب بین اکانتهای مجازی و شبکههای اجتماعی است که بهصورت هدفمند مدیریت میشوند و به یکباره جریان رسانهای «نه به جنگ» را به وجود میآورند. این در حالیست که تا همین چند وقت پیش این جماعت بر طبل جنگ میکوبیدند و به بهانه آزادی ایرانیان، ترامپ را برای حمله نظامی به ایران تشویق کردند.
اینک در کمال تعجب آنان که نسبت به جنایات دشمن آمریکایی، صهیونیستی نسبت به بچههای مظلوم میناب و دلاورمردان ناوگروه دنا و زنان و کودکان بیگناه، نه اینکه ابراز انزجار نکردند و واکنشی نشان ندادند، بلکه هلهلهکنان برای دشمن صهیونیستی خوشرقصی کردند مخالف جنگ در جنوب شدند بدون آنکه حتی یک کلمه از عامل این حملات حرفی بزنند.
این جریان مسموم و مصنوعی رسانهای در ذهن مخاطب طوری جهتدهی میکند که انگار این جریان انقلابی مقتدر که جلوی دشمنِ قدار در حال دفاع و ایستادگی هستند و بازدارندگی ایجاد کردهاند، عامل این جنگ هستند! بهراستی چه کسی مخالف جنگ است؟
ناگفته پیداست حتی در حوزه ارتباطات فردی هم کسی که در تصمیم و یا رفتار خود راسخ و مصمم است طبیعتاً افراد کمتری تمایل پیدا میکنند با چنین فرد شجاعی درگیری و زدوخورد پیدا کنند و در مقابل کسی که مدام پیام ضعف و سستی صادر میکند تا دشمن به او آسیب نرساند، بیشتر درگیر جنگ میشود.
از این منظر که موضوع را بررسی میکنیم، اتفاقاً ضدجنگ کسی است که کشور را قوی نشان میدهد؛ برای بازدارندگی موشک درست میکند، دشمن را به مبارزه میطلبد و شجاعت خود را به رخ میکشد.
ولی طرفدار جنگ کسانی هستند که پیام ضعف و ناتوانی میفرستند؛ درحالیکه کشور دچار بحران است با بهکاربردن ادبیاتی که کمبودها و مشکلات را برجسته میکند و به طبع آن ترس را مخابره میکند، دشمن را گستاختر میکند.
ازاینرو امروز ما در برابر این دشمن قدار و سفاک، باید رجز بخوانیم، از امید و نابودی او بگوئیم و او را بترسانیم و ناامید کنیم؛ آنجاست که به صلح حقیقی و بازدارندگی دائمی خواهیم رسید.
با این اوصاف، از کسانی که امروز مدام در حال ارسال پیام ضعف و ناامیدی هستند، جنگطلبتر وجود ندارد. همین تفکر است که سالها سایه جنگ را بالای سر کشورمان نگه داشته است.
اصلاً موشک برای جنگ نیست برای صلح است! برای امیدواری جبهه داخلی و ناامید کردن دشمن است. دشمنی که اگر شجاعت باور و مقاومت ما را جدی ببیند قطعاً فرار خواهد کرد؛ ولی اگر رخوت ناامیدی و ترس را از بیان و رفتار ما مشاهده کند بدون شک، ما را خواهد درید که این اصل اولیه طبیعت است که یک عده هنوز این موضوع را نمیفهمند.
تا وقتی کسانی نقاط ضعف کشور را در پشت تمام تریبونها اعلام میکنند، نباید انتظار داشت دشمن رهایمان کند. اما یک جریان رسانهای مرکزی آنها را هدایت میکند که جامعه را دچار دودستگی و ترس نماید تا به اهداف خود برسند.
نگرانیها در خصوص تجاوز رژیم کودککش آمریکایی دودسته هستند؛ دسته اول ملت مبعوث شده و مسئولان دغدغهمند و نظامیان سلحشوری که نگران تمامیت ارضی و هموطنان غیور و صبور جنوب کشور هستند و تاکنون نیز این تجاوز را با پاسخهای درخورشان جواب دادهاند.
اما دسته دوم همانطوری که در بالا اشاره شد، کسانی هستند که تا دیروز برای هجوم وحشیانه آمریکایی صهیونیستی به ایران، بر طبل شادی میکوبیدند و امروز اشک تمساح میریزند.
این خط رسانهای بهدرستی میدان جنگشناختی را میشناسد و به دنبال یارگیری و عضوگیری از بین هموطنان ما هستند، بدون آنکه از عامل اصلی جنایت و تجاوز نامی به میان بیاوردند!
ایجاد شکاف و تضعیف روحیه داخلی و امیدوار کردن دشمن از اهداف خبیث آنهاست؛ در واقع این خط رسانهای، مروج شعار جنگ طلبیست نه ضدجنگ بودن!
اما نکته پایانی اینکه مردم ما بسیار باهوشتر و زیرکتر از آن هستند که دشمن فکر میکند، مردم شجاع و دلیری که در مقابل خطر دشمنان کم نخواهند آورد و تا آخر پایکار ایستادهاند و لازمه این ایستادگی علاوه بر روحیه صبر و مقاومت، تحلیل پیامهای رسانهای داخلی و بهویژه خارجی است که در میدان جنگشناختی دشمن غافلگیر نشویم و باورمان این باشد که برای خارجشدن از جنگ باید همگی جنگطلب شویم و جلوی جنگ نظامی و رسانهای دشمن قسمخورده بایستیم ولی اگر بلرزیم و متزلزل شویم، قطعاً دشمن رهایمان نخواهد کرد.
