به گزارش خبرافلاک، در روزهای جنگ، بیمارستان‌ها بیش از هر زمان دیگری به حضور و تلاش کادر درمان نیاز دارند؛ روزهایی که با افزایش نگرانی‌ها و فشارهای روحی، مسئولیت پرستاران برای مراقبت از بیماران و رسیدگی به مجروحان سنگین‌تر می‌شود.
در چنین شرایطی، پرستاری تنها به انجام وظایف درمانی محدود نیست، بلکه صبوری، حفظ آرامش و همراهی با بیمار نیز بخشی از مسئولیتی است که در لحظات بحرانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
در میان روایت‌های روزهای جنگ، تجربه پرستارانی که با وجود نگرانی برای امنیت خود و خانواده‌هایشان، خدمت به بیماران را ادامه می‌دهند، بخشی از واقعیت کمتر دیده‌شده آن روزهاست.
روایت‌هایی از شیفت‌های کاری در شرایط دشوار، حضور در کنار مجروحان و تلاش برای آرام کردن بیمارانی که خود نیز با ترس و اضطراب روزهای جنگ دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
سپهوند، پرستار بیمارستان شهدای عشایر خرم‌آباد، از جمله نیروهای کادر درمان است که تجربه خدمت در روزهای جنگ را پشت سر گذاشته است. او در کنار مسئولیت‌های معمول خود، برای کمک به مجروحان نیز به‌صورت داوطلبانه در اورژانس حاضر شد.
خاطره‌ای تلخ از روزهای جنگ
سپهوند با اشاره به یکی از تلخ‌ترین خاطرات خود از روزهای جنگ، اظهار داشت: شاید سخت‌ترین روز جنگ، همان روز اول بود؛ زمانی که خبر شهادت رهبر معظم انقلاب را در سحر ماه رمضان شنیدیم. واقعاً خبر ناگوار و ناراحت‌کننده‌ای بود و آن لحظه از سخت‌ترین لحظات بود.
وی با اشاره به روز بمباران جهاد کشاورزی لرستان و انتقال شمار زیادی از مجروحان به بیمارستان افزود: مجروحان زیادی را آوردند و ما هم به‌صورت داوطلبانه برای کمک به اورژانس رفتیم. در آن شرایط، ترس و اضطراب بین مردم زیاد بود و با حجم زیادی از نگرانی روبه‌رو بودیم.
پرستار باید قوت قلب بیمار باشد
این پرستار لرستانی، حفظ آرامش و خونسردی را از مهم‌ترین مسئولیت‌های پرستاران در روزهای جنگ دانست و عنوان کرد: پرستار در ایام جنگ تأثیر خیلی زیادی بر بیماران دارد. وقتی پرستار خونسرد باشد و آرامش داشته باشد، می‌تواند این آرامش را به‌راحتی به بیماران هم منتقل کند.
سپهوند با تأکید بر اهمیت بُعد انسانی و معنوی حرفه پرستاری، بیان کرد: در روزهایی که شرایط سختی بر جامعه حاکم است، افرادی که به بیمارستان مراجعه می‌کنند، شرایط دشواری دارند. این ما هستیم که باید التیام‌بخش درد آن‌ها باشیم؛ هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی.
وی تصریح کرد: ما به‌عنوان پرستار باید قوت قلب بیماران باشیم. اگر آن بُعد معنوی و حس ایثار در پرستاری نباشد، واقعاً کمک کردن در شرایط بحرانی امکان‌پذیر نیست.
حضور داوطلبانه پرستاران در اورژانس
یکی از خاطرات سپهوند از روزهای جنگ، حضور داوطلبانه پرستاران برای کمک به مجروحان است؛ پرستارانی که با وجود مسئولیت‌های معمول خود، برای رسیدگی به مصدومان در اورژانس حاضر شدند.
وی در این‌باره گفت: وقتی مجروحان زیادی را آوردند، به‌صورت داوطلبانه به اورژانس رفتیم. آنجا دیدم بسیاری از همکاران دیگر هم داوطلبانه آمده بودند و به مجروحان رسیدگی می‌کردند.
این پرستار افزود: این حضور نشان می‌دهد که روحیه داوطلبی و ایثارگری در پرستاران وجود دارد. اگر نگاه صرفاً مادی و مالی حاکم بود، نه آن انگیزه وجود داشت و نه این تعداد نیرو به‌صورت داوطلبانه برای کمک حاضر می‌شدند.
اگر ما خدمت نکنیم، چه کسی خدمت کند؟
روزهای جنگ برای سپهوند تنها به محیط بیمارستان محدود نبود. نگرانی برای خانواده و احتمال آسیب دیدن مراکز درمانی، بخشی از شرایطی بود که او در کنار مسئولیت حرفه‌ای خود تجربه می‌کرد.
سپهوند با اشاره به شرایط آن روزها، اظهار داشت: واقعیت این است که در آن روزها، علاوه بر اینکه باید به مجروحان و بیماران خدمت می‌کردیم، شرایط کشور هم حساس بود. بعد از شیفت کاری، در تجمعات شبانه نیز حضور پیدا می‌کردیم و فرزندانمان همراه ما بودند.
وی ادامه داد: در ابتدا نگرانی درباره احتمال بمباران و ناامنی وجود داشت، اما ما میدان را ترک نمی‌کردیم. هم در عرصه سلامت حضور داشتیم و هم در خیابان. این را وظیفه انسانی، دینی و اجتماعی خودمان می‌دانستیم.
این پرستار لرستانی با یادآوری تجربه دوران، کرونا خاطرنشان کرد: اوایل کرونا ترس خیلی زیادی از بیماری وجود داشت. شیفت‌های فشرده داشتیم و کار با لباس‌ها و تجهیزات حفاظتی واقعاً سخت بود، اما داوطلبانه اعلام آمادگی می‌کردیم و میدان را خالی نمی‌کردیم.
سپهوند درباره انگیزه خود و همکارانش برای ادامه خدمت در شرایط دشوار، گفت: می‌گفتیم اگر ما الان خدمت نکنیم، چه کسی باید خدمت کند؟ اگر الان ایثار نکنیم و خودمان را فدای هم‌وطنان و کشورمان نکنیم، چه کسی باید این کار را انجام بدهد؟
شیرینی خدمت در روزهای سخت
سپهوند اظهار داشت: با وجود همه سختی‌هایی که داشتیم، خدمتگزاری و کمک‌رسانی واقعاً شیرین بود. احساس می‌کردیم در شرایط بحرانی می‌توانیم به هم‌نوعان، هم‌وطنان، همشهریان و اطرافیانمان کمک کنیم و مفید باشیم.
وی افزود: با وجود سختی‌های شغل پرستاری، انسان احساس ارزشمندی می‌کند؛ احساس می‌کند می‌تواند کمک‌کننده باشد. این موضوع برای ما باعث افتخار بود؛ البته امیدواریم دیگر چنین شرایطی تکرار نشود.
روایت سپهوند، روایت پرستاری است که در روزهای جنگ، در کنار نگرانی برای خانواده و دشواری شرایط، مسئولیت مراقبت از بیماران و کمک به مجروحان را بر عهده داشت؛ تجربه‌ای که نشان می‌دهد در روزهای بحران، حضور مسئولانه در کنار بیماران، بخش مهمی از رسالت کادر درمان است.
انتهای خبر/
