خانه‌ای که نماد مقاومت شد

به گزارش خبرافلاک، شهید مهدی بازگیر ۱۹ اسفندماه ۱۴۰۴ در حمله‌ ناجوانمردانه‌ دشمن آمریکایی صهیونیستی به فیض شهادت نائل آمد و ساعتی بعد چهار تن از اعضای خانواده‌‌اش نیز در بمباران منزل مسکونی شان در روستای انگز از توابع شهرستان خرم آباد به شهادت رسیدند.

به مناسبت گرامیداشت یاد و خاطره این شهدا، کاروان خودرویی عصر امروز از محل پل هوایی ماسور به سمت محل یادمان این شهدا در روستای انگز حرکت کرد و در این رژه، مداحی‌های حماسی، روح این کاروان‌ خودرویی را زنده می‌کرد.

در مسیر حرکت تمام خودروها با پرچم‌های سه‌رنگ کشورمان آراسته شده بودند. وقتی صف خودروها به حرکت در می آمد، پرچم‌ها جان می‌گرفتند و با باد هم‌نوا می‌شدند؛ هر پرچم، گویی زبانی تازه پیدا می‌کرد تا فریاد عشق به میهن و ایثار را به گوش تاریخ برساند.

این رژه گرامیداشت کسانی بود که روزی برای حفظ این خاک، همه چیز خود را نثار کردند؛ خودروها یکی پس از دیگری از خیابان‌های شهر خارج می‌شدند و بار خاطرات و نام‌هایی را که هرگز فراموش نمی‌شوند، حمل می‌کردند.

با نزدیک شدن به مقصد، منظره‌ای که پیش روی چشم‌ها قرار می گرفت، قلب را به لرزه درمی‌آورد. این‌جا روزی خانه‌ این شهدا بود اما امروز به یادمانی جاودانه تبدیل شده است.

در یادمان شهدای بمباران هوایی حضور مردم چنان پرشور و بی‌نظیر بود که گویی تمام روستا و حتی تمام شهر به این نقطه سرازیر شده بودند.

نگاه‌ها به سمت یادمان دوخته شده بود، جایی که عکس و نام‌های شهدا حک شده بود و هر نام، داستانی از مظلومیت را روایت می‌کرد.

صدای مداح که از بلندگوها پخش می‌شد، دل‌ها را می‌لرزاند و اشک‌ها را جاری می‌کرد و مداح با لحنی پر از درد، لحظات شهادت پنج عضو یک خانواده را روایت می‌کرد.

خانه‌ای که روزی پر از شور زندگی بود، پر از خنده‌ کودکان، صدای پخت‌وپز مادر و گرمای آغوش پدر، امروز تنها یک در آهنی از آن به جای مانده است.

دیوارها، سقف‌ها و تمام آن زندگی پرتلاش، در اثر حمله‌ دشمن جنایتکار به خاکستر تبدیل شد و این در، گویی نگهبانی است که بر پیکر ویرانه‌ای ایستاده که روزی خانه‌ای پر از امید بود.

وقتی به این در نگاه می‌کنی، می‌توانی صدای قدم‌های کودکانه‌ای را بشنوی که روزی در این خانه می‌دویدند، یا صدای دعای مادر را که برای سلامتی فرزندانش می‌خواند. اما امروز، تنها سکوت و باد، هم‌نشین این در هستند.

دشمن، توانست خانه‌ها را ویران کند اما نتوانست روح این مردم را شکست دهد. اگر خانه‌ها ویران شوند اما یاد و نام کسانی که برای حفظ این وطن جان دادند، هرگز از بین نمی‌رود.

حتی در سخت‌ترین شرایط، امید و ایمان، هرگز از بین نمی‌روند و ما وارثان این خون و این فداکاری‌ها هستیم و وظیفه‌ ما، حفظ و پاسداری از این میراث است.

این در نمادی از مقاومت یک خانواده است و به ما می‌گوید که عشق به وطن، قوی‌تر از هر بمب و هر حمله‌ای است و ما، ادامه‌دهنده‌ی راه شهدا هستیم و تا زمانی که نفس در بدن داریم، راه آن‌ها را ادامه خواهیم داد.

انتهای خبر/