به گزارش خبرافلاک مرتضی رضایی، جامعه شناس نوشت: با شدت یافتن حملات نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران به سرزمین های اشغالی و دست برتری که بزودی در عرصه نظامی تثبیت خواهد شد، به نظر می رسد که جریان غربی-عبری به صورت همزمان دو محور را فعال خواهد کرد که لازم است تمامی عناصر فعال موجود در کشور اعم از حاکمیتی- دولتی- مردمی به آنها توجه کند.
محور نخست: فعال سازی دیپلماسیتوسط کشورهای غربی به ویژه کشورهای اروپایی
با توجه به فرآیند ماه های اخیر در مذاکره با آمریکا مشخص شد که جریان غربی با جابجایی در نقش پلیس خوب-پلیس بد توانست بخشی از دستگاه محاسباتی کشور را مشغول کرده و تاحدودی نیز فریب دهد.
در این فرآیند دولت آمریکا، که سال ها نقش پلیس بد را داشت، با در پیش گرفتن نقش پلیس خوب و با عملگرایی ظاهری شروع به مذاکره با ایران کرد، و از سوی دیگر کشورهای اروپایی (تروءیکا)، که همیشه نقش پلیس خوب را داشتند، با در پیش گرفتن رویکرد پلیس بد، به ویژه در موضوع آژانس انرژی اتمی و تصویب قطعنامه ضد ایرانی، توانستند حلقه فشار را بر ایران تنگ تر کنند و مسیر را برای حمله نظامی رژیم صهیونیستی به ایران فراهم کنند.
اکنون و با خارج شدن ایران از شوک روز اول جنگ، که ناشی از ترور گسترده فرماندهان و دانشمندان کشور بود و حملات موثر نیروهای مسلح و بروز مسائل اجتماعی عدیده در سرزمین های اشغالی، این محور مجددا فعال شده و خواهان مذاکره با طرف ایرانی شده است.
البته طبیعی است که در هنگام بروز منازعه های نظامی دستگاه دیپلماسی هر کشوری سعی می کند در کنار تلاش های نیروهای مسلح، در عرصه بین المللی ضمن اثبات حقانیت دولت و کشور مطبوع خود، حمایت های بین المللی را نیز کسب کند.
اما در خصوص کشورهای اروپایی موضوع کاملا متفاوت است، به نظر می رسد که ما با نوعی عملیات فریب در این عرصه مواجه هستیم؛ به این معنا که با انجام مذاکرات موفقیت آمیز (که البته احتمال آن بسیار کم است) و ایجاد آتش بس بین ایران و رژیم صهیونیستی فرصتی برای تنفس رژیم فراهم خواهد شد که ضمن پر کردن خلاء های فعلی خود، احیانا برای دور بعدی عملیات های خود در ایران دست به ترور گسترده مسئولان نظامی و سیاسی کشور بزند. هدف از این اقدام نیز هموار کردن مسیر برای انجام عملیات قاطع به منظور شکست نهایی ایران در دور بعدی حملات رژیم به کشور خواهد بود.
محور دوم: تلاش برای فعال سازی هسته های امنیتی میدانی در ایران برای ایجاد آشوب و اغتشاش
همگام با مسیر دیپلماتیک برای تحمیل صلح و آتش بس به ایران، احتمالا طی روزهای آینده هسته امنیتی-میدانی رژیم در کشور فعال خواهد شد و با ایجاد اعتراضات مصنوعی در خیابان ها و البته با همراهی احتمالی چهره های مشهور به ویژه در عرصه ی روزنامه نگاری کشور، خط ایجاد اعتراض و آشوب را در کشور ایجاد خواهد کرد؛ هدف از این اقدام نیز تحت فشار قراردادن حاکمیت از درون به منظور پذیرش آتش بس و صلح تحمیلی خواهد بود که البته مانند محور نخست هدف آن فراهم کردن فرصت تنفس برای رژیم به منظور انجام عملیات موثر نظامی با هدف شکست کامل ایران در ماه های آتی می باشد.
پیامد این اقدامات در عرصه بین المللی و داخلی تحمیل الگوی بیروت به ایران خواهد بود. متاسفانه در ماه های اخیر و با توجه به سخنان نتانیاهو در دیدار با رییس جمهور ایالات متحده تصور پیاده سازی الگوی لیبی در ایران قوت گرفت.
این در حالی است که اساسا در حال حاضر، و حتی در آینده ی نزدیک نیز امکان پیاده سازی الگوی مذکور در ایران (خلع سلاح کامل نظامی و هسته ای و به تبع آن حمله همه جانبه و سقوط رژیم و ایجاد کشوری ضعیف) وجود ندارد. بلکه در حال حاضر الگوی مطلوب جریان مقابل، الگوی بیروت است. در این الگو بدون فشار بر رژیم صهیونیستی، توانایی نظامی کشور به مرور محدود می شود، در موضوع هسته ای عقب نشینی های جدی صورت خواهد گرفت، آسمان ایران محل جولان آزادانه ی رژیم صهیونیستی خواهد شد و با ترور مسئولان ارشد تصمیم گیر و احتمالا قوت یافتن جریان سازشکار، جمهوری اسلامی به موجودیتی بی خطر و البته همیشه در دسترس برای رژیم تبدیل خواهد شد.
اما این موارد تنها احتمالاتی در خصوص آینده هستند. در حال حاضر با رهبری منسجم و پشتیبانی مردمی از حاکمیت و نیروهای مسلح در کشور مواجهه هستیم و در عین حال نیروهای نظامی نیز با شدت تمام درحال انجام حملات موثر و دقیق به سرزمین های اشغالی هستند. البته تنها نگرانی جدی مربوط به دستگاه دیپلماسی کشور است، که متاسفانه در روزهای اخیر بعضا تلاش هایی برای مرتبط کردن این حملات به شخص نتانیاهو داشته است.
این در حالی است که شواهد نشان دهنده این است که جریان غربی-عبری به صورت یکپارچه حمله به ایران را طرح ریزی کرده است و البته با تقسیم کاری دقیق رژیم صهیونیستی را به عنوان عامل عمل کننده در میدان، اروپا با بازگشت به نقش همیشگی خود یعنی پلیس خوب پنجره دیپلماسی را گشوده است، البته دیپلماسی که صرفا در جهت پیروزی میدانی رژیم طراحی شده است و آمریکا نیز با بازگشت به نقش همیشگی خود و در دست داشتن چماق حمله نظامی هر کدام در حال ایفای نقش خود هستند.
لذا لازم است که دستگاه محاسباتی و تصمیم گیر کشور با علم به چنین مواردی اجازه سوءاستفاده را به دشمن نداده و با تشدید حملات به رژیم صهیونیستی تا تسلیم کامل رژیم به حملات خود ادامه دهد، چرا که بنظر می رسد در حال حاضر تنها راه بقاء ایران و دستیابی به صلحی طولانی مدت مبتنی بر خواسته های کشورمان اراده به انجام جنگ همه جانبه با رژیم صهیونیستی است.
