علی میر، در گفت و گو با خبرافلاک با اشاره به تاریخ کهن لرستان اظهار داشت: لرستان در طول تاریخ از نظم و امنیت نسبتا خوبی برخوردار بوده است، لکن در زمان قاجاریه به علت حکومت ضعیف مرکزی و نفوذ کشورهای استعمارگر، اوضاع مملکت در هرج و مرج قرار گرفته بود.
وی افزود:شیوه حکومت داری، طوایفی بود؛ در شرایط موجود حاکمان انتصابی حکومت مرکزی در زمان قاجاریه تا زمانی که رضاشاه روی کار آمد نتوانستند وارد شهر های لرستان شوند چراکه مردم از کیان و مرز های خود دفاع می کردند.
کارشناس سیاسی عنوان کرد: مردم کشاورزی، دامپروری،شغل ها و مراسمات گوناگون داشتند که حفظ و پایداری آن ها همه تحت الشعاع شرایط ضعیف حکومتی قرار گرفته بود؛ رضا خان میرپنج در این شرایط با پشتیبانی اینگلیسی ها و با انجام کودتا حکومت را باشخصیت دیکتاتور مآبانه و حکومت مطلقه و توسعه نفوذ به دست گرفت.
میر تصریح کرد: بر این اساس او با چادر، لباس،رسم و رسوم عشایری و قدرت ایلات و عشایر مخالف بودند به همین دلیل خلع سلاح آنها را هم مدنظر قرار داد بطوری که از سال ۱۳۰۲ شروع کرد تا از نظر نظامی استان لرستان را تصرف کنند؛ کشتار بسیاری از بزرگان ایلات و طوایف لرستان را در دستور کار قرار داد.
وی خاطرنشان کرد: رژیم شاه در پی رضایت آمریکا، انگلیس و ایادی کشور های غربی بود بطوری که چشم و گوش بسته منابع طبیعی، نباتات، موجودات زنده ایران را به چوب حراج میزد آن موقع بسیاری از استان های کشور ما حتی راه اصلی نداشتند، از ۳۲۰۰ روستا در لرستان فقط ۲۲ روستا آب و برق داشتند.
میر با اشاره به این که مردم در زمان شاه حق برخورداری از درک و شعور سیاسی نداشتند بیان کرد: بزرگترین ضربه ای که رژیم شاه به استان لرستان زد شامل خلع سلاح عشایر و اسکان عشایر، از بین بردن شگفتی های زیبای کوچ، مناطق کوچ، مسیر های کوچ و مجبور کردن عشایر به تن دادن به خواسته های رژیم به بهانه های واهی بود.
وی یادآور شد: تبعید و سربریدن بزرگان استان لرستان،تخریب زمین ها، کشتار، خلع سلاح،برخورد نظامی و حمله به مردم لرستان از جنایت ها،خباثت ها و خیانت های رضاشاه علیه مردم لرستان بوده است.
