حجت الاسلام محسن سیفی مقدم درگفت و گو با خبرافلاک اظهار داشت: صلح نامه امام حسن (ع) و معاویه درپنچ بند مهم منعقد شد که معاویه بی شرمانه تمام بندهای این صلح نامه را به وضوح زیرپا گذاشت.
وی افزود: دراین صلح نامه آمده بود، عمل به قرآن و روش پیامبر(ص) اساس حکومت معاویه باشد،بعدازمعاویه خلافت از آن حسنبنعلی علیهالسلام باشد و اگرایشان ازدنیا برود، امام حسین علیهالسلام زمام امور را بدست بگیرد و معاویه حق ندارد برای خودش جانشین انتخاب کند.
عضو دفترمطالعات جبهه انقلاب اسلامی لرستان عنوان کرد: بند سوم صلح نامه که ماده مهمی هم بود و امام حسن(ع) خیلی روی آن تاکید داشتند، این بود که بدعت ناسزاگویی و اهانت به امیرالمؤمنین علی علیهالسلام برداشته شود.متاسفانه تا آن زمان پیروان بنیامیه به امام علی علیهالسلام لعن و ناسزا میفرستادند .ماده سوم روی این قضیه تأکید شده بود که این ناسزاگویی باید برطرف شود .
این کارشناس فرهنگی تصریح کرد: در آن زمان معاویه طوری تبلیغ کرده بود که مسلمانان بعد از نماز بهجای تسبیحات حضرت زهرا و ذکر، به امیرالمؤمنین علی علیهالسلام اهانت و توهین کنند. ولی امام حسن علیهالسلام روی این ماده سوم تاکید داشتند که از امام علی(ع) هستند بهجز نیکی یاد نشود.
وی افزود: در ماده چهارم صلح نامه ،مقررشد پنج میلیون درهم از بیتالمال به امام حسن علیهالسلام تعلق بگیرد و امام در هر اموری که میخواستند از آن استفاده کنند . این مبلغ که خراج داراب نام داشت؛غرامت شهدای جنگ جمل و صفین بود که قرار شد به پیامبر(ص) و خاندانشان و یتیمان و تهیدستان و درماندگان تعلق بگیرد.
سیفی مقدم اظهار داشت: دربند پنجم معاویه متعهد می شد تمام مردم اعم از سکنه شام و عراق را که از هر نژادی هستند درامان داشته باشد و به حق کسی تعرض نکند.
وی افزود: متاسفانه هنوز مهر صلح نامه خشک نشده بود که معاویه تمام تعهدات خود را زیر پاگذاشت و درمسجد کوفه درسخنانی اعلام کرد به هچ کدام از بندهای پنجگانه صلح نامه با حسن بن علی (ع) وفادار نیست.
این کارشناس مذهبی عنوان کرد: نیت امام حسن (ع) از صلح ،زنده نگه داشتن اصل اسلام و سنت پیامبر(ص) بود ولی معاویه دست و پا شکسته با عوامفریبی حکومت میکرد و به سلطنت ادامه داد تا زمانیکه پسر ناخلفش به سلطنت رسید و حوادث بعد از آن به وجود آمد.
این فیلمساز و مستند ساز لرستانی تصرح کرد: معاویه از مردم کوفه خواست دربرابر خوارج بایستند و با تضعیف روحیه آنان توان مقابله یاران امام حسن(ع) با ظلم هایی که درحق شیعاین می کرد را گرفت. بهاینترتیب مردم عراق که حاضر بودند در رکاب امام حسن علیهالسلام باشند را مجبور به دشمنی و جنگ با خوارج کرد و این نشان داد که حکومت معاویه ،صلح و آرامش را به ارمغان نیاورد.
وی اظهار داشت: معاویه در زمان خلافتش با سیاستهای عوامفریبانه و فریبکارانه سعی میکرد به حکومتش رنگ شرعی و اسلامی بدهد و افکار عمومی را از خط و سیره واقعی اسلام دور کند و حکومت اشرافی اموی را جایگزین خلافت ساده و بیپیرایه اسلامی کرد و جامعه اسلامی را به جامعه غیراسلامی تبدیل کرده و بهدنبال سلطنت باشکوه و کاخ نشینی بود.
سیفی مقدم افزود: علت اینکه قیام حسینبنعلی علیهالسلام در بیداری افکار عمومی و افزایش نفوذ دعوت شیعیان پساز شهادت امام حسن علیهالسلام بهوجودآمد و آنها را وارد قیام با یزید کرد؛ جنبشی بود که بعد از امضای صلح برضد حکومت اموی آغاز شده بود .روزبهروز بر دامنه نفوذش افزوده میشد و موجب گسترش جنبش ضد اموی شده بود زیرا معاویه پساز شهادت امام حسن (ع)میدان عمل را بلامانع دیده بود و بر شیعیان و پیروان امام علیهالسلام بیشتر سخت می گرفت و از هیچگونه ظلم و ستمی فروگذاری نکرد و تجاوز متعددی که معاویه به حقوق مسلمانان و شیعیان داشت ب سابقه بود.
وی عنوان کرد: معاویه با پول و زور و تزویر بهدنبال بیعت برای یزید بود و مردم کوفه را مجبور کرد در برابر خوارج بایستند .دیگر کسی یارای مقابله با معاویه را نداشت .بصیرت مردم ضعیفشده بود.البته این مسئله بد نبود چونکه باعث شروع جنبش ضد اموی شد.
سیفی مقدم تصریح کرد: جنبشی که ایجاد میشود باید اطلاعرسانی برای آن صورت گیرد و اذهان آماده پذیرش تغییرشود ؛ معاویه حدود چهل سال بر شام حکومت کرد و مردم را دقیق میشناخت .آن مردم مردم باید برایشان روشنگری می شد؛ اباعبدالله (ع)در قیام عاشورا روشنگری کردند .بعد از قیام کربلا نهضتهای روشنگری شکل گرفت مثل قیام توابین، نهضت اهل مدینه، قیام مختار ثقفی، نهضت زیدبنعلی بنحسین علیهالسلام و چند نهضت دیگر که در زمان امام حسن (ع) شکل نگرفت یا اگر بود فاقد اثرات این قیامها بود.
وی افزود: تفاوت یاران امام حسن(ع) با یاران امام حسین (ع) دراین بود که در شب عاشورا یاران ابا عبدالله(ع) گفتند به خدا سوگند اگر بدانیم که کشته میشویم آنگاه ما را زنده می کنند و هفتاد بار دیگر ما بمیریم از تو جدا نخواهیم شد تااینکه در راه تو جان بسپاریم و آن شهادت است که کرامت جاوید و سعادت ابدی است.
این کارشناس مذهبی اظهار داشت: اما خیلی از یاران امام حسن(ع) ضمن پشت کردن به صلحنامه امام را تنها گذاشتند. امام هم نیت زشت و پلید امویان را بهوضوح احساس کردند.
وی افزود: معاویه به هیچ یک از پنج شرط توافق نکرد و پایبند نبود و میثاقها را شکست. نه در دوران حکومت براساس کتاب خدا و سنت پیامبر عمل کرد و نه بعد از خود زمام امور را به شورا یا خلیفه برحق پساز خود داد. سنت زشت ناسزا و دشنام به امام علی علیه السلام را از بین نبرد واین بدعت ننگین را همچنان برپاداشت. خراجی را که تعهد کرده بود پرداخت نکرد و یاران و شیعیان امام علی (ع)را آسود نگذاشت و سرانجام امام حسن(ع) را مسموم کرد.
سیفی مقدم عنوان کرد: به برکت صلح امام حسن(ع) و قیام امام حسین علیهالسلام نقطههای پوشیده امویان عریان شد. این بغض اسلام بود که در زمان امام حسن علیهالسلام درگلو ماند و درزمان امام حسین علیهالسلام فریاد زده شد. در زمان امام حسن(ع) شیعیان اذیت شدند و در زمان امام حسین(ع) به بلوغ فکری رسیدند ؛همان بصیرتافزایی که قرار بود امام حسن (ع) ایجاد کنند بعد از شهادتشان به قیام امام حسین (ع) منجر شد.
وی تصرح کرد: امام حسن مجتبی (ع) رشادت و شهامت را از پدر به ارث برده بود ولی رسالت و امامت را در صلح میدید ؛بزرگوارانه و شکیبانه آن را پذیرفت و تحمل کرد. این روش زیبای حسن(ع) بود که سکوت را جایز ندید و خطابهها برعلیه امویان کرد و زمینه را برای قیام برادر فراهم و مهیا کرد .
انتهای پیام/
