به گزارش خبر افلاک ، شاید آن روزی که سیده الهام در خانواده حسینی چشم به جهان گشود و مادر و پدرش دستهای کوچکش را در دست گرفته و آن را بوسه میزدند، گمان نمیکردند که چند سال بعد دخترشان وزنههای سنگینی را با دستانش بالا ببرد و نخستین بانوی مدالآور در رشته پرقدرت وزنهبرداری شود و امید را در دل دختران مشتاق به این ورزش سخت و به نظر مردانه زنده کند.
اگرچه پرورش در خانوادهای ورزشکار و ورزش دوست زمینه خوبی برای گرایش به این عرصه است، اما بدون تردید حرفهای و صاحب سبک و مدال شدن راه پر مشقتی را میطلبد که بانوی درودی توانسته از عهدهاش به خوبی برآید و امروز به امید اول کشور برای حضور در المپیک و قهرمانی در این دوره از رقابتها شود.
این روزها سیده الهام حسینی به دلیل جراحی زانو تمرینات سبک خود را پس از مدتی شروع کرده و در باشگاه خصوصی خود مشغول آمادهسازی و بازگشت به روزهای اوج است، سخت تمرین میکند و امید زیادی دارد که بتواند در مراحل مقدماتی آسیایی افتخارآفرین شود و سپس جواز حضور در المپیک را کسب نماید.
فضای خانه دور از هیاهوی ورزش نبود
«فضای خانه دور از هیاهوی ورزش نبود، پدر و برادرانم از گذشته فعال در عرصه ورزش بودند و سابقه دعوت به تیم ملی را هم دارند، هشت ساله که شدم راهی خانه کاراته شهرمان شدم و از همان روزها ورزش بخش لذتانگیزی در زندگیام شد.
کاراته را چند سالی ادامه دادم تا اینکه ورزش دوومیدانی و برای فعالیت انتخاب کردم، نبود دورههای تخصصی و مربیهای پیشرفته برای ارتقای سطح در آن زمان موجب شد رشتههای متعددی از جمله فوتبالیست بودن را تجربه کنم تا اینکه فراخوان حضور در تمرینات وزنهبرداری را دیدم و از آنجا که این رشته با سطح انرژی موجود در من همخوانی داشت، در رکوردگیری شرکت کردم.
اوایل اسم وزنهبرداری آن هم برای خانمها سنگین بود و خیلی از خانوادهها موافق حضور دختران در این رشته نبودند، کمااینکه فراخوان فدراسیون برای شناسایی نخبههای خانم در این حوزه نشان میداد پیشتر سابقه حرفهای از بانوان در این ورزش وجود نداشته و نشان از یک اقدام جدید برای امیدآفرینی دارد.
روزهای ابتدایی به دلیل حس نگرانی خانواده، پنهانی در تمرینات وزنهبرداری شرکت میکردم، اما پس از مدتی و با انتخاب شدنم برای حضور در رقابتها، خانواده در جریان فعالیتم قرار گرفتند و با دیدن انگیزه بالایم برای حضور در این رشته ورزشی، همچون گذشته مشوقم شدند».
سختکوشی برای رسیدن به هدف
انگیزه بسیار و انجام تمرینات بیوقفه برای حضور در نخستین رقابتهای رسمی وزنهبرداری بانوان حاکی از انتخاب درست حسینی برای ادامه فعالیت دارد، اما نبود مربی تخصصی و فضای حرفهای گویا کار را برای این بانو مشکلساز میکند.
«سالهای قبل وزنهبرداری بانوان رشتهای نوپا محسوب میشد، مربی تخصصی زن در این حوزه نداشتیم و مشاورههایی توسط مربیان مرد به خانمهای ورزشکار داده میشد، برای همین بیشتر خودمان باید تمرین میکردیم و از طریق آموزشهای راه دور و کلیپهای آموزشی برای مسابقات آماده میشدیم.
سال ۹۷ برای نخستینبار در مسابقات کشوری به میزبانی مشهد شرکت کردم، اگرچه خیلی از انجام تمریناتم نمیگذشت اما توانستم در بین همتیمیهاجایگاه بهتری داشته باشم و در این رقابتها مقام ششم را کسب کنم.
پس از بازگشت، فدراسیون تصمیم گرفت برای اعزام بانوان وزنهبردار به مسابقات آسیایی اردو بزند و از چند نفر از جمله من نیز دعوت کرد، حضور در مسابقات آسیایی برایم حس خوشایندی داشت، از اینرو تلاش کردم تمریناتم را فشردهتر کنم و رکوردهای بهتری را کسب کنم.
سال ۹۸ در مسابقات آسیایی چین با وجود کمسابقه بودن اما تجربه خوبی در این دوره از رقابتها داشتیم، بانوان وزنهبردار شرق آسیا در سطح جهان و المپیک خوش درخشیده بودند اما خیلی از ورزشکاران بانوی دیگر کشورها باورشان نمیشد که ایران در این حوزه پیشرفت چشمگیری کند و بتواند در این رقابتها حرفی برای گفتن داشته باشد».
درخشش در مسابقات جهانی
فدراسیون با درخشش بانوان وزنهبردار تلاش میکند که با برگزاریهای اردوهای منظم بیش از گذشته این جایگاه ورزشی را ارتقا بخشد، اما همچنان از وجود مربی تخصصی بانو بیبهره است و بانوان وزنهبردار تحت مشاورههای فنی برخی مربیان مرد قرار داشته و اغلب تنهایی تمرین میکنند.
امیدهای فدراسیون وزنهبرداری برای کسب مدال توسط بانوان ایرانی به ثمر مینشیند و سیده الهام حسینی با دریافت مدال برنز مسابقات انتخابی المپیک رویاها را واقعیت میبخشد و پرچم پرافتخار ایران اسلامی را در این سطح از رقابتها بالا میبرد.
«بعد بازگشت از مسابقات آسیایی به اردوی تیم ملی برای شرکت در مسابقات جهانی تایلند دعوت شدم، در این دوره از رقابتها نیز در بهترین گروه وزنه زدم و در مجموع مقام شانزدهم را کسب کردم، ضمن اینکه در این سطح از رقابتها رکوردهای خوبی نیز زده بودم و انگیزه مضاعفی برای ادامه کار پیدا کردم.
زمزمههایی از حضور بانوان وزنهبردار در المپیک شنیده شد که فدراسیون از من برای شرکت در مسابقات انتخابی المپیک دعوت کرد، این موضوع رسالت سنگینی را بر دوشم قرار داد، آرزوی هر ورزشکار حرفهای حضور در این رقابتها است و بنابراین نهایت تلاش خودم را به کار گرفتم که در این دوره از مسابقات سرافراز بیرون آمده و راهی المپیک شوم.
برای مسابقه گزینشی المپیک عازم ترکیه شدم و پس از رکوردزنی توانستم با دریافت مدال برنز، عنوان نخستین مدالآور وزنهبردار بانوی کشور را کسب کنم، عنوانی که قطعا با وجود حس خوشایند، اما راهم را برای ادامه کار سختتر و مصممتر میکرد.
بالارفتن پرچم ایران اسلامی در این دوره از مسابقات بهترین لحظه زندگیام بوده، حس زیبایی که برای هر ورزشکار آرزو است و خوشحالم که توانستم برای کشورم افتخارآفرینی کنم و امیدوارم در المپیک نیز شاهد این لحظه بیادماندنی شوم».
کرونا و کمک مومنانه
کرونا اما با آمدنش تمام برنامهریزیها را به هم میریزد و در ماههای نخست خیلی از رقابتهای ورزشی را به دلیل شیوع گسترده متوفف میکند، مسابقات یکی پس از دیگری لغو و به زمان دیگری موکول میشود اما این جریان موجب نمیشود تمرینات بانوی مدالآور لرستانی تعطیل شود.
از طرفی با لبیک به فرامین رهبری و اعلام فدراسیون مبنی بر حضور ورزشکاران و قهرمانان در صحنه کمک مومنانه، بانوی وزنهبردار لرستانی مدال ارزشمند و پرافتخار خود را برای حمایت از اقشار آسیبدیده از کرونا به حراج میگذارد و عواید حاصل از فروش آن را صرف کمک مومنانه میکند.
«برای حضور در دیگر رقابت انتخابی المپیک آماده میشدم که به دلیل شیوع کرونا، دو روز قبل اعزام مرزها بسته و مسابقات لغو شد، اگرچه آماده کسب مدال طلا بودم اما به دلیل شرایط به وجود آمده تمریناتم را در خانه و باشگاه خصوصیام ادامه دادم.
مهرماه امسال متاسفانه دچار پارگی مینیسک زانو شدم و بعد مدتی تحت عمل جراحی قرار گرفتم، در حال حاضر پس از استراحت و وقفهای چندماهه، تمریناتم را از سر گرفتهام و در شرایط عالی جسمی و روحی قرار دارم.
فروردین ماه سال آینده مسابقات آسیایی انتخابی المپیک را پیشرو دارم و بسیار امیدوار به کسب مدال و همچنین سهمیه المپیک هستم، برای تحقق این مهم شبانهروز در حال تمرینام و انگیزه بسیاری برای حضور در بالاترین جایگاه ورزشی دارم».
انتهای پیام/
